Biliyordum..
Başlarken bitiş çizgisini de görmüştüm.
Bile bile kabullendiğim en büyük acım..
Umutsuzluğumun gölgesinde kendime bir yer edinmeye çalışarak sevdim seni.
Her gün her an biteceğini bile bile
Gökyüzünden düşen kar taneleriymişçesine tuttum.
Biliyordum tuttuğumda eriyeceklerini
Ama…. Ama işte..
Bir yalana tüm kalbimle inandım
gerçek olmayacağını bile bile
saf mıydım sanıyorsun yada kör müydüm ?
Her şeyin farkındaydım..
Sustum…
Çünkü konuşursam düşerdim
Kabullenirsem ölürdüm ben.
Bir çocuğun noel babaya bağlı olan kalbi gibi bağlıydım sana
Masallar diyarında yaşayan bir çocuk gibi.
Gerçek olmayan bir masalla avuttum kendimi.
Ve sonra bir gün uyandım…
Ağladım yağmurlarla yarışırcasına.
Her pencereme çarpan damlada adın yankılanırcasına
Denizlere sormak seni
Yıldızlarda gözlerini aramak
Dikkat kesilip her sese seni duymaya çalışmak
Her başıboş sokaktaki insanları sana benzetmek.
Gördüğüm rüyaların gerçek olduğunu sanıp sonra uyanmak ve
Yastığa gömülüp hıçkıra hıçkıra ağlamak
Uzaklara dalıp hayal etmek seni, beni, bizi
Neyin var diye soranlara
Yok bir şeyim deyip yüzüne sahte bir gülümseme takınmak..
Kaçmaya çalıştıkça dönüp dolaşıp sana çıkıyor yollarım.
Her sonlarımın bir sonraki başlangıcı hep sen.
Sorduğum sorularımın tek cevabı.
Karşılığıma gelen tek anlam
Hepsi her şey sen…
Yut beni gözlerinde yada kaybet kalbinde.
Yok et bir defada
Son ver aldığım amaçsız nefeslere.
Sakla beni geçmişine.
Ört üstümü yada kaldır bir sandığa.
Yokluğum varlığımdan daha anlamlı
Yılgın,bitkin,ölgün…
Rüyalarım vardı benim vede çok güzel hayallerim
Hepsini rengârenk uçurtmalara bağlamıştım
Öyle güzellerdeki gökyüzünde
Yıldızlarla süzülürlerdi büyülercesine
Ama benim hayallerimin sınırı yoktu güneşi istedim
Bile bile yakacağını ona sahip olmak istedim
Şu küçük ışıklar ne kadar aydınlatabilirdikiiii
Orda koskocaman güneş varken yıldızları kim napardı
Yaklaştım yavaş yavaş
Muhteşem bir duyguydu bu
Tatlı bir sıcaklık ve heycan kaplamıştı beni
Gözümü kör eden bir ışık.
Öylesine büyüleyiciydi ki
Ama sonra..
Dur dedi bir ses
‘’Daha fazla yaklaşma’’
Dinlemeliydim belki de.
Bu güzel ışık kurutmuştu tüm bedenimi
Ve gözlerim..
Artık göremiyordum yıldızlarımı da
Her şeye giderken hiçlikte kaybolmuştum.
Son bir nefesle savruldum yeryüzüne.
Koca bir boşluk vardı artık ruhumun yerinde.
Ne olduğunu anlamadan
Çalınmıştı ruhum benden.
Usulca bir damla süzüldü gözlerimden
Senin ve ruhumun ardından.
Ben hep sustum bugüne dek
İçime attım varolan her şeyimi..
Varlığımı senle anlamlandırmıştım ben
Sense anlamsızlaştırdın.
En çok ne acıttı biliyor musun?
Anlamadın..
Sana beni sev demedim hiçbir zaman.
sadece anlamanı istedim..
ama sen bunu da anlamadın..
hoşçakal diyorum şimdi sana
hayatımın en büyük anlamı ve en büyük anlamsızlığı.
Son satırlarım son kez anıyorum seni bu gece.
Bunlar senden kalan son kırıntılarım.
Son gözyaşlarım..
